Fatma Tuzluca Canbulat (İstanbul, 1996)
Ten Serisi I / Skin Series I, 2025
Tuft dokuma, 50×75 cm
Tuft weaving, 50×75 cm
Toprağın teni; çatlakları, izleri, sızıları ve direnç noktalarıyla…
Yıpranmış ama hâlâ canlı, suskun ama hâlâ anlatacak çok şeyi olan.
Toprağın yüzeyinde oluşan çatlaklar bu eserde bir ten metaforuna dönüşür. Katmanlı dokuma, kuraklık, iz ve sızıları taşıyan bir hafıza yüzeyi kurar; yıpranmış ama canlı kalmayı sürdüren bir beden gibi. Yükselen turuncu formlar kabuk bağlayan yaraları ve iyileşme olasılığını işaret ederken, sessiz yüzey bastırılmış anlatıları görünür kılar. Eser, kırılganlık ile direnç arasında salınan organik bir varoluşu temsil eder.
The skin of the earth; with its cracks, traces, aches, and points of resistance…
Worn, yet still alive; silent, yet still holding so much to tell.
The cracks on the surface of the earth transform into a metaphor of skin in this work. The layered weaving constructs a memory surface carrying traces of drought, marks, and pain; like a worn yet living body. The rising orange forms point to scabbed wounds and the possibility of healing, while the silent surface reveals suppressed narratives. The work represents an organic existence oscillating between fragility and resistance.
Sanatçı ve eserle ilgili daha fazla bilgi almak için info@base.ist adresine e-posta atmanızı rica ederiz.
Toprağın teni; çatlakları, izleri, sızıları ve direnç noktalarıyla…
Yıpranmış ama hâlâ canlı, suskun ama hâlâ anlatacak çok şeyi olan.
Toprağın yüzeyinde oluşan çatlaklar bu eserde bir ten metaforuna dönüşür. Katmanlı dokuma, kuraklık, iz ve sızıları taşıyan bir hafıza yüzeyi kurar; yıpranmış ama canlı kalmayı sürdüren bir beden gibi. Yükselen turuncu formlar kabuk bağlayan yaraları ve iyileşme olasılığını işaret ederken, sessiz yüzey bastırılmış anlatıları görünür kılar. Eser, kırılganlık ile direnç arasında salınan organik bir varoluşu temsil eder.
The skin of the earth; with its cracks, traces, aches, and points of resistance…
Worn, yet still alive; silent, yet still holding so much to tell.
The cracks on the surface of the earth transform into a metaphor of skin in this work. The layered weaving constructs a memory surface carrying traces of drought, marks, and pain; like a worn yet living body. The rising orange forms point to scabbed wounds and the possibility of healing, while the silent surface reveals suppressed narratives. The work represents an organic existence oscillating between fragility and resistance.
Sanatçı ve eserle ilgili daha fazla bilgi almak için info@base.ist adresine e-posta atmanızı rica ederiz.
