Gizem Şanlı (Hatay, 1996)
Sesini Hâlâ Saklıyorum / I Still Keep Your Voice, 2026
Tuval üzerine yağlıboya, 80×110 cm
Oil on canvas, 80×110 cm
Yıkılanın yasını tutarken, yok olduklarını geç fark ettim.
Yeniden kurulan bir şehir, eskinin izlerini örterken bizi nasıl yaralar? İnşa da bir yıkım yaratabilir mi?
Belki de şimdi başlayan, başka bir yas süreci. Bu resim, bu soruların içinden doğdu.
“Devam eden hayat” umut verici okunur; ancak bağ kurduğumuz ayrıntılar yavaşça silinir. Çakır dikenler, ayrık otları, süpürge çalıları ve kuru dallar… Yaz akşamlarında ailecek yapılan yürüyüşlerin o eşsiz sesi artık duyulmaz.
Yitenin hafızasını saklamak, umudun yüklediği bir sorumluluktur. Bu resim, silinmeye yüz tutan izleri yüzeyde tutma çabasıdır.
While mourning what was destroyed, I realized too late what had already disappeared.
How does a rebuilt city wound us as it covers the traces of what came before? Can construction itself become another form of destruction?
Perhaps what has begun now is a different kind of mourning. This painting emerges from these questions.
“Life goes on” may sound hopeful; yet the details we once formed bonds with are slowly erased. Thistles, couch grass, broom shrubs, and dry branches… The distinct sound of family walks on summer evenings can no longer be heard.
To preserve the memory of what has been lost has become a responsibility carried by hope. This painting is an attempt to hold onto traces that are on the verge of disappearing.
Sanatçı ve eserle ilgili daha fazla bilgi almak için info@base.ist adresine e-posta atmanızı rica ederiz.
Yıkılanın yasını tutarken, yok olduklarını geç fark ettim.
Yeniden kurulan bir şehir, eskinin izlerini örterken bizi nasıl yaralar? İnşa da bir yıkım yaratabilir mi?
Belki de şimdi başlayan, başka bir yas süreci. Bu resim, bu soruların içinden doğdu.
“Devam eden hayat” umut verici okunur; ancak bağ kurduğumuz ayrıntılar yavaşça silinir. Çakır dikenler, ayrık otları, süpürge çalıları ve kuru dallar… Yaz akşamlarında ailecek yapılan yürüyüşlerin o eşsiz sesi artık duyulmaz.
Yitenin hafızasını saklamak, umudun yüklediği bir sorumluluktur. Bu resim, silinmeye yüz tutan izleri yüzeyde tutma çabasıdır.
While mourning what was destroyed, I realized too late what had already disappeared.
How does a rebuilt city wound us as it covers the traces of what came before? Can construction itself become another form of destruction?
Perhaps what has begun now is a different kind of mourning. This painting emerges from these questions.
“Life goes on” may sound hopeful; yet the details we once formed bonds with are slowly erased. Thistles, couch grass, broom shrubs, and dry branches… The distinct sound of family walks on summer evenings can no longer be heard.
To preserve the memory of what has been lost has become a responsibility carried by hope. This painting is an attempt to hold onto traces that are on the verge of disappearing.
Sanatçı ve eserle ilgili daha fazla bilgi almak için info@base.ist adresine e-posta atmanızı rica ederiz.
